Filozofija Harmonije u Prirodi

Harmonija je ono što drži sve na okupu…

Nužno je rađanje novog naučno-prirodnog pogleda na svet, kako bi nauka i društvo uspeli da se reformišu…
Još početkom osamnaestog veka je Johan Kepler (Johannes Kepler 1571.- 1630. god.) u svom najznačajnijem delu „Harmonija sveta“ (Weltharmonie) vršio istraživanja harmonijskih pojava. Osnova toga leži u antičkoj – Pitagorejskoj teoriji harmonijske kosmologije.
Radi se o tome da je sve u prirodi i u društvu podložno jednom zakonu, zakonu harmonije koji se najbolje može objasniti muzikom: tonsku skalu predstavlja 1/2 (oktava), 2/3(kvinta), 3/4 (kvarta),4/5 (terca) i svako muzičko delo koje ne poštuje tu skalu je disharmonično.
Izraženo matematičkom formulom ovaj zakon se može univerzalno primeniti i u svim inženjerskim projektnim zadacima, bilo iz oblasti mehanike, arhitekture ali i u biologiji, seizmologiji…. i naravno u matematici.





Kroz sve što postoji isijava razuman dizajn stvaralaštva što se sagledava kao opšta harmonija postojanja. Sve u prirodi oscilira oko njegovih zakona ali i ono što skrene sa puta razumnog dizajna pre ili kasnije vraća se izvorištu. Svet u kojem živimo je trodimenzionalan: čine ga dužina, širina i visina. Na razne načine ova istina trojstva prisutna je u svemu. Na matematičkom planu trojstvo razumnog dizajna stvaralaštva Prirode čine Paskalov trougao, Fibonačijevi brojevi i Zlatni presek. Paskalov trougao je osnovni brojni obrazac razmnožavanja žive ćelije, zakon Paskalovog trougla nalazimo u mikrokosmosu ( u strukturi atoma ) ali i u makrokosmosu ( u rasporedu planeta Sunčevog sistema ). Iz brojeva Paskalovog trougla dobija se Fibonačijev niz brojeva svuda prisutan u Prirodi. Količnik dva uzastopna Fibonačijeva broja u beskonačnosti teži vrednosti Zlatnog preseka.
A. Cajzing ( 1810-1876 ) je formulisao složen estetski sistem Zlatnog preseka svodeći ga na arhitekturu: Zlatni presek gospodari u arhitekturi, Zlatni presek gospodari u Prirodi; zlatni presek gospodari u arhitekturi zato što gospodari u Prirodi. Zoltovski misli da je kreacija umetnika deo stvaralaštva prirode.

Pravilo podele Zlatnog preseka, poznato još Euklidu i pitagorejcima, kaže da se veći deo odnosi prema manjem isto kao i celina prema većem delu tj. da je umnožavanje prema konceptu razumnog dizajna uvek isto jer potiče iz jedne stvaralačke sile. Otuda analogija u kvantitativnom svetu. Davno je Hermes Trismegistus rekao da ono što je gore to je i dole, što je u velikom to je i u malom...





Tesla i harmonija prirode:


  • Teslina ideja čoveka-pojedinca kao note u matematičkoj partituri kosmičke harmonije osmišljava pokušaj da se zajedno prevaziđu kriza civilizacije, kriza tehnologije i kriza ljudskoga duha.
    Teslina zaostavština je potencijal jedne potpuno nove nauke, potpuno novog shvatanja prostora, vremena i energije, koje je dublje i od relativističkog i od kvantnomehaničkog, kao i od onog kosmološkog koje se danas u astrofizici razvija kao teorija „velikog praska“.
    1899. Tesla je izveo niz eksperimenata i došao do značajnih otkrića i zapažanja koji su ostali u senci rada na bežičnom prenosu. Utvrdio je uslove pod kojima pri pražnjenju njegovog oscilatora nastaju vatrene lopte, u jednom trenutku je u pravilnim vremenskim razmacima registrovao signale nepoznatog porekla za koje je pomislio da dolaze od inteligentnih bića sa druge planete, stvorio je veštačku maglu u laboratoriji i uverio se u tehničku mogućnost veštačkog proizvođenja kiše. Pred sam odlazak iz Kolorada, Robert Džonson mu je poslao fotografa koji je snimio najvažnije detalje eksperimenata.
     U patentu “Tehnika prenošenja električne energije kroz prirodne sredine” koji je prijavio 16. maja 1900. izneo je podatak da je najniža rezonatna frekvencija Zemlje 6 herca, što je potvrđeno tek merenjima koje je 60-tih godina izveo Prof. Schuman sa tehničkog fakulteta u Minhenu. I dok mu je ovaj podatak obezbedio veliko priznanje tadašnje nauke, jedan drugi podatak je bio uzrok kritike i mišljenja da je u svojim merenjima i proračunima negde pogrešio. Naime, on je tvrdio da se, na u patentu opisan način proizvedeni stacionarni talasi, šire planetom srednjom brzinom većom od brzine svetlosti, tačnije 471 240 kilometara u sekundi. Teslin eksperiment i merenja izvedena su šest godina pre objavljivanja teorije rlativnosti. Svetlost po  Opštoj teoriji relativnosti skreće u blizini gravitacionih masa, što znaći da ubrzava i stoga njena brzina po Opštoj teoriji relativnosti, kao što znamo, nije konstantna. Svoj gore navedeni rezultat, Tesla je prijavio kao patent, tačno pet godina pre objavljivanja Specijalne teorije relativnosti.
    U članku „Povećanje ljudske energije“ Tesla eksplicitno piše da je moguće materiju, odnosno atome i molekule, sintetisati direktno iz svetlosti, tj. luminoferoznog etra, koji je po njemu neka vrsta fluida koji se razređuje i zgušnjava. Piše da ima merenja, konkretne merne rezultate superluminalnih brzina, odnosno brzina većih od svetlosne za nehercijanske talase koji se rasprostiru kroz zemlju ili obuhvataju zemljinu površinu...




Recently Updated Listings: